Poezjoterapiq wyodrębniła się jako metoda terapeutyczna dopiero w 1969 roku. Pierwszy jej opis znaleziono w monografii Poety Therapy, której autorem był psychiatra Jack J. Leedy.

Polska pedagog i andragog Wita Szulc tak opisuje poezjoterapię:
„ Ma wielkie walory terapeutyczne spowodowane szczególnie bliskim kontaktem, jaki powstaje miedzy wierszem a czytelnikiem, symboliką i ogromnym ładunkiem emocjonalnym utworów poetyckich oraz biologiczną siłą rytmu. Magia poezji polega na jednoznacznym działaniu uczucia, myśli i rytmu. Poezja bywa określana jako najkrótsza droga emocjonalna między pisarzem a czytelnikiem. Refleksyjne wiersze poruszające problemy sensu życia, oddziałują również na sferę intelektualną. Doprowadzają pacjentów do konstruktywnych sądów na temat doświadczeń życiowych, w których doznali porażek oraz określenia swoich poglądów”

Metoda ta stosowana jest i osób cierpiących na zaburzenia lękowe i depresyjne czy też zaburzenia komunikacyjne. Wskazana jest również u pacjentów z uzależnieniem czy zespołem stresu pourazowego

„Poezja to echo proszące cień do tańca”
Carl Sandburg